هم اتاقی مادر و نوزاد
هم اتاقی مادر و نوزاد
تماس پوست به پوست و چشم به چشم مادر و نوزاد که بلافاصله بعد از تولد صورت می گیرد باید ادامه یابد و مادر به طور نامحدود شیرخوارش را در آغوش بگیرد.بنابر این هم اتاقی مادر و نوزاد باید جایگزین نگهداری مادر و نوزاد در اتاق های جداگانه و ملاقات های طبق برنامه شود. این روش نسبت به روشی که کودکان از مادرانشان جدا نگهداشته میشوند، از مزایای مهمی برخوردار است. به طور مثال موجب ارتباط عاطفی و روانی بین مادر و شیرخوار میشودو به شیرخوار اجازه می دهد که بر حسب تقاضایش از پستان مادر تغذیه شود و تماس نزدیک تر با اعضای خانواده را ممکن سازد.
متأسفانه برخی از روش های جاری در بیمارستان ها از جمله جدایی مادر و نوزاد، تجویز داروهای بیهوشی و آرام بخش ها برای مادر هنگام زایمان، تغذیه با بطری، شیردهی منظم و طبق برنامه و .... با شروع مؤفقیت آمیز تغذیه با شیر مادر تداخل پیدا میکند.
خطر عفونت نوزاد مسئله مهمی است و در حقیقت خطر آن در اتاق مادر، نسبت به محیط های بسته پرستاری که احتمال اپیدمی های شدید می رود کمتر است . تماسی که بین مادر و شیرخوار، بلافاصله بعد از تولد برقرار می شود موجب آلودگی پوست و دستگاه گوارشی نوزاد با میکروارگانیسم های غیر بیماریزای مادر و آنتی بادی های موجود در شیر مادر می گردد. بنابراین شیرخوار با میکرو ارگانیسم ها آلوده می شود و همزمان بر علیه آنها محافظت می گردد تا زمانی که مصونیت دائمی در مراحل بعدی زندگی تکامل یابد.
اصل و اساس این است که اجازه داده می شود که مادر هر چه بیشتر، به راحتی و به آسانی با شیرخوارش تماس بگیرد. این کار از دو طریق عملی است، یا آنکه مادر و شیر خوار در یک تختخواب شریک باشند که مزایای مهم و فراوانی دارد ویا آنکه شیرخوار در تخت دیگری در همان اتاق باشد. بنابراین توصیه می شود که نوزادرا بعد از تولد برای پیشگیری از سرماخوردگی خشک کرده و در آغوش مادر قرار دهندو آنها را با هم در پتو بپوشانند. نوزاد باید اولین تغذیه را هر چه زودتر بعد از تولد البته هر وقت که آمادگی لازم را داشته باشدحداکثر ظرف دو ساعت اول تولد شروع کند. نوزادان در این هنگام بسیار هوشیار و حساس هستندو اکثراً مایل به تغذیه ظرف نیم تا یک ساعت اول تولد می باشند.
نوزادانی که خیلی زود تغذیه می شوند، مکیدن در وضعیت صحیح را راحت ترمی آموزندو به مدت طولانی تری با شیر مادر تغذیه می شوند و احتمال این که با مشکلاتی مواجه شوند که منجر به توقف تغذیه آنها با شیر مادر در هفته های اول تولد گردد، کمتر است. به هر حال ضروری نیست که نوزاد را برای تغذیه مجبور کرد، بلکه باید مادر را تشویق کردتا در همان زمانی که احساس می کند نوزاد آمادگی دارد، پستان را به دهان او بگذارد. در اولین شیردهی مادر نیاز به کمک پرستار دارد. از آنجا که برخی روش ها نظیر ریختن قطره در چشم های نوزاد و یا ساکشن معده می تواند در رفتار نوزاد برای تغذیه با شیر مادر تداخل پیدا کند، لذا این فعالیت ها می تواند با تأخیر و پس از تماس اولیه مادر و نوزاد انجام شود.
نوزادانی که بعد از تولد موادی غیر از شیر مادر(آب قند یا شیر خشک) مصرف می کنند، احتمال توقف تغذیه با شیر مادر در آنها بیشتر است.حتی یک یا دو بار تغذیه با سایرمایعات و استفاده از بطری بیشتر باشد، احتمال ایت تداخل و عدم موفقیت تغذیه با شیر مادر بیشتر است.
متأسفانه امروز در بیمارستانها به منظور پیشگیری از هیپو گلیسمی و دزهیدراتاسیون و یا به علت جریان نیافتن شیر مادر، به نوزادان آب قند یا شیر خشک میدهند. در حالی که ثابت شده نوزادان طبیعی با ذخیره کافی مایعات و گلیکوژن کافی متولد می شوند و تغذیه با کلستروم در روزهای اول و پس از آن با شیرکامل تمام نیازهای تغذیه ای نوزادان را بر طرف می کند. فقط برخی از نوزادان بیمار یا کم وزن ممکن است به علت عدم توانایی در تغذیه با شیر مادر و یا به منظور پیشگیری از هیپوگلیسمی نیاز به تغذیه ویپپپزه داشته باشند. به هر حال، حتی برای این نوزادان نیزتغذیه با شیر مادر معمولأ بهترین نوع تغذیه است. تغذیه نوزادان با سایر مایعات خطرات چندی را برای آنها به همراه دارد، از جمله:
1-ممانعت از تغذیه نوزاد با کلستروم به عنوان اولین تغذیه و اولین واکسن
2- افزایش احتمال بروز عدم تحمل شیر و تشدید سایر آلرژی ها، نظیر آسم و اگزما
3-تداخل در اشتهای شیرخوار به علت کاهش میل مکیدن او
4-تداخل مکیدن ودرنتیجه ایجادمشکل دربرقراری جریان شیر مادر و قصد مادر در شیردهی
به هر حال مطالعات بسیاری ثابت نموده که هیچ نوع ماده غذایی به جز شیر مادر نباید به نوزاد داده شود، مگر آنکه یک نیاز پزشکی وجود داشته باشد.
بیمارستان ها معمولأ به علل ذیل نوزادان را از مادران جدا کردهف و در نرسری نگهداری می کنند:
1- استراحت مادر و نوزاد
2- پیشگیری از عفونت
3- کمبود اتاق در بخش برای کات ها
4- مراقبت از نوزاد
پس از رواج نرسری ها و جدایی مادرو نوزاد، اثرات مضر آن برتغذیه با شیر مادر و. پیوند عاطفی بین آنها کاملأمشخص گردید.
در خصوص نیاز مادر و نوزادبه استراحت ثابت شده است مادر و نوزاد معمولأ بلافاصله بعد از زایمان هوشیارند و نیاز به تماس نزدیک با یکدیگر دارند.
در خصوص عفونت متقابل نیز امروزه شواهدی وجود ندارد که گذاشتن نوزاد در نرسری ها عفونت را کاهش ده. بلکه ممکن است عفونت متقابل بین نوزادان را که به وسیله کارکنان بهداشتی – درمانی حمل می شوند، افزایش دهد.
در زمینه کمبود فضا برای کات ها،معمولأ مدیران بیمارستان ها می توانند براین مشکل در صورتی که اهمیت هم اتاقی مادر و نوزاد را درک کرده باشند،غلبه کنند. در بسیاری از بیمارستان ها، نوزادان در تخت مادر گذاشته می شوند و در این صورت نیازی برای فضای اضافی نیست.
امروزه معتقدند که چنانچه برای خانواده مقدور باشد خوابیدن شیر خوار در بستر مادر برای تغذیه با شیر مادر بهتر از هم اتاق بودن مادر و نوزاد است، به ویژه در شب یا سایر مواقعی که مادر خواب است. زیرا بدون ایجاد مزاحمت برای مادر همانطور که در حال استراحت است،شیر دهی اورا ممکن می سازد.
